facilitaire contracten

Dagelijks worden er nieuwe contracten afgesloten. Een oneindige cirkel in het spel tussen opdrachtgever en aannemer. De opdrachtgever zoekt en de aannemer biedt. Veelal het gevolg van een reeds bestaande dienst die door een goedkoper alternatief moet worden vervangen. Indien mogelijk met nog scherper gestelde KPI’s en SLA’s ,  Meer dienstverlening tegen lagere kosten tegen een schijnbaar hoger kwaliteitsniveau.  Waarom accepteren aannemers deze contracten?  Een vraag die mij al vele jaren triggerd.  Waarom KPI’s , waarom boeteclausules? Volgens mij maak je gebruik van een boeteclausule als je de leverancier niet vertrouwd, of weet je als inkoper / facilitair manager bij voorbaat al dat de geselecteerde leverancier niet aan de wensen kan voldoen? Je kan je dan ook afvragen of dit de juiste leverancier is, want er is geen vertrouwen. Het contract is in eerste instantie door juristen uitgepluisd op komma’s en punten. Dan nog eens de leverprijs aangescherpt, eventueel nog even het laatste sap uit de citroen geknepen en we hebben een inkoopresultaat geboekt.  Ja, we hebben Euro’s geboekt, maar is dit de dienstverlening waarop de eindgebruiker op zit te wachten?  Volgens mij niet, een gebruiker vertrouwt op een goed product en/ of dienst. geselecteerd door professionals die verstand van zaken hebben en vertrouwen in de dienstverlener of producent. Zij zitten niet te wachten op een behaalde KPI, nee zij willen zekerheid, duidelijkheid en tevredenheid. Kom daar maar eens om als eindgebruiker!